زندگي با همه وسعت خويش

محفل ساكت غم خوردن نيست!

حاصلش تن به قضا دادن و افسردن نيست!

اضطراب وهوس ديدن و ناديدن نيست!

زندگي خوردن و خوابيدن نيست!

زندگي جنبش جاري شدن است!

زندگي کوشش و راهي شدن است

از تماشاگه آغازحيات تا به جايي كه خدامي داند.

زندگي چون گل سرخي است

پر از خار و پر از برگ و پر از عطر لطيف،

يادمان باشد اگر گل چيديم،عطر و

برگ و گل و خار،

همه همسايه ی ديواربه ديوار همند

×××     ×× ×       ×××       

زندگـــی زیبـاســـت چشمـی بـاز کـن..

گردشـــی در کوچــه باغ راز کن..

هر که عشقش در تماشا نقش بست..

عینک بدبینی خود را شکسـت..

من مـیـــان جســـمها جــان دیـــدهام.

درد را افکنـــده درمـان دیـــدهام..

دیــــدهام بــر شـــاخهها احـســـاســها..

میتپــد دل در شمیــــم یاسها..

زنــدگــی موسـیـقـی گنـجشـکهاست..

زندگی باغ تماشـــای خداســت..

گـــر تـــو را نــور یـقیــــن پیــــــدا شود

میتواند زشــت هم زیبا شــود

حال من، در شهر احسـاسم گم است

حال من، عشق تمام مردم است!

زنـدگــی یــعنـی همیـــــــن پــروازهــا

صبـــحهـا، لبـخندهـا، آوازهـــا

ای خــــطوط چهــــرهات قـــــــرآن من

ای تـو جـان جـان جـان جـان مـن

با تـــو اشــــعارم پـر از تــو مــیشـود..

مثنویهایـم همــه نو میشـود..

حرفـهایـم مــــرده را جــــان میدهــد...

واژههایـم بوی بـاران میدهـــد..